W skrócie: Totalna biologia łączy chorobę dwubiegunową z emocjami mamy w okresie Projekt Cel, czyli 9 miesięcy przed poczęciem, w czasie ciąży i w pierwszym roku życia dziecka. Szczególnie z sytuacją, w której mama stała przed wyborem między dwoma złymi rozwiązaniami i każda decyzja niosła winę i ogromny stres. To spojrzenie może uzupełniać leczenie psychiatryczne i psychoterapię, nigdy ich nie zastępuje.
Znasz to uczucie, kiedy przez kilka tygodni masz w sobie tyle energii, że mogłabyś przenosić góry, a potem przychodzi dzień, w którym trudno wstać z łóżka? Leki pomagają utrzymać równowagę, terapia porządkuje myśli. A jednak zostaje pytanie: skąd we mnie te dwa bieguny?
Zobaczmy razem, co może się za nimi kryć. Nie po to, żeby odstawić leczenie, tylko żeby dołożyć pytanie, którego zwykle nikt nie zadaje: co przeżywała Twoja mama, kiedy nosiła Cię pod sercem?
Co mówi Totalna Biologia o chorobie dwubiegunowej?
W tym podejściu dwubiegunowość może być zapisana już w okresie prenatalnym, w emocjach mamy. Szczególną rolę odgrywają trudne decyzje, przed którymi staje przyszła mama: wybór między dwoma złymi rozwiązaniami, gdzie niezależnie od decyzji towarzyszy jej poczucie winy i ogromny stres.
Choroba dwubiegunowa, nazywana też zaburzeniem afektywnym dwubiegunowym, to z medycznego punktu widzenia naprzemienne stany manii, czyli euforii, pobudzenia i nadaktywności, oraz depresji, czyli obniżonego nastroju, zmęczenia i braku motywacji. Diagnozuje ją psychiatra, a leczenie zwykle obejmuje farmakoterapię i psychoterapię.
Z tej perspektywy skrajności emocjonalne mogą mieć korzenie w zapisach z okresu życia płodowego. To tak, jakby umysł wciąż próbował rozwiązać konflikt, którego nie rozwiązała mama w sytuacji zagrożenia albo konieczności wyboru. Raz szuka wyjścia w pełnym pobudzeniu, raz w zatrzymaniu.
Jak emocje mamy w ciąży mogą wpływać na Twoje emocje?
Emocje mamy w ciąży mogą zapisać się w podświadomości dziecka jako wzorzec, który w dorosłości wpływa na to, jak reaguje ono na stres. Dziecko czuje to, co czuje mama, bo to pozwala mu przeżyć. Jeśli mama doświadczała wtedy silnych napięć, depresji albo trudności z przyjęciem macierzyństwa, dziecko może doświadczać tego samego, bo dostaje ten wzorzec z pokolenia na pokolenie.
Oto przykład z praktyki. Kobieta w końcówce ciąży. Jej partner jest ratownikiem medycznym i zostaje wezwany do niebezpiecznej akcji. Ona staje przed dramatycznym wyborem: zatrzymać go przy sobie, żeby czuć się bezpiecznie w ostatnich dniach ciąży, czy pozwolić mu jechać, wiedząc, że może nie wrócić? Każda z opcji niesie ogromny ciężar. Każda oznacza winę.
Właśnie taki konflikt wewnętrzny mamy, w tym podejściu, może zarejestrować się w podświadomości dziecka jako emocjonalny program. Dwa bieguny, dwie decyzje, żadna dobra. To nie jest wina mamy. To zapis sytuacji, w której nie było dobrego wyjścia.
Czym jest okres Projekt Cel?
Okres Projekt Cel to czas od 9 miesięcy przed poczęciem, przez całą ciążę, aż do pierwszego roku życia dziecka. W mojej pracy nazywam go oprogramowaniem bazowym, bo to wtedy powstają fundamenty osobowości, wrażliwości i schematów reagowania na stres.
Jeśli w tym czasie wydarzyło się coś szczególnego, na przykład mama doświadczyła silnego stresu, straty albo rozterki emocjonalnej, może to stworzyć emocjonalny program, który dziecko nieświadomie niesie przez życie. Taki program uruchamia się potem w podobnych sytuacjach, często w określonych cyklach życia.
| Co działo się w okresie Projekt Cel | Możliwy zapis | Pytanie do siebie |
|---|---|---|
| Mama musiała wybierać między dwoma złymi rozwiązaniami | Konflikt „każda decyzja jest zła” | W jakich sytuacjach dziś czuję, że nie ma dobrego wyjścia? |
| Strach o życie bliskiej osoby w czasie ciąży | Napięcie między bezpieczeństwem a stratą | Co się ze mną dzieje, gdy ktoś bliski jest w niebezpieczeństwie? |
| Mama była sama, bez wsparcia | Samotność w trudnej chwili | Czy pozwalam sobie prosić o pomoc? |
| Strata w rodzinie w czasie ciąży | Radość i żałoba jednocześnie | Czy moja radość zawsze kończy się smutkiem? |
| Mama po porodzie przeżywała depresję | Wzorzec obniżonego nastroju przekazany dalej | Kiedy mój nastrój spada, czyje uczucia przeżywam? |
Czy depresja i choroba dwubiegunowa mają podobne źródło?
Z tej perspektywy oba stany łączy to, że umysł nie poradził sobie z jakimś tematem i przerzucił go nie na narząd w ciele, tylko na sposób myślenia i odczuwania. Kiedy temat jest bardzo duży, kręci się w kółko: „nie radzę sobie”, i to „nie radzę sobie” zaczyna rządzić nastrojem.
Różnica polega na tym, że przy dwubiegunowości pojawiają się dwa skrajne sposoby na ten sam konflikt. Raz pełne pobudzenie, raz zatrzymanie. Często słyszę też pytanie, czy depresja może przechodzić w rodzinie, od babci przez mamę do córki. Tak, to bywa temat pokoleniowy: kilka pokoleń wstecz wydarzyła się historia, która w odpowiednim momencie życia zaczyna doskwierać kolejnym osobom w konkretnej linii rodu.
„Chodzi o to, żeby był spokój. Nie euforia, nie ból, tylko chodzi o to, żeby utrzymać to w miarę stabilnie w spokoju, niezależnie od tego, co z zewnątrz, utrzymywać się w spokoju.”
- Agnieszka Madej-Uhl
Jak zacząć przyglądać się swojej historii?
Możesz zacząć od kilku prostych kroków, najlepiej w okresie stabilnego nastroju i w porozumieniu z osobą, która Cię leczy. Weź kartkę i długopis - resztę zobaczymy razem.
- Zbierz historię swojej ciąży. Jeśli możesz, zapytaj mamę, tatę albo kogoś z rodziny: co działo się w ich życiu 9 miesięcy przed Twoim poczęciem, w czasie ciąży i w Twoim pierwszym roku?
- Poszukaj trudnych wyborów. Zadaj sobie pytania: czy mama miała do podjęcia trudną decyzję? Czy był obecny strach, samotność, utrata? Jakie emocje mogły wtedy dominować?
- Zobacz swoje bieguny. Zapisz, w jakich sytuacjach pojawia się u Ciebie pobudzenie, a w jakich spadek. Czy któraś z nich przypomina historię z okresu Projekt Cel?
- Oddziel swoje od cudzego. Powiedz sobie: to był wybór mojej mamy, nie mój. Ja dziś mogę mieć inne wyjścia niż ona wtedy.
- Buduj spokój, nie euforię. Zauważaj, co pomaga Ci utrzymać stabilność: sen, rytm dnia, bliskie osoby, leczenie. Spokój jest celem, a nie kolejny szczyt.
Celem nie jest szukanie winy, tylko odnalezienie źródła konfliktu i zrozumienie go, żeby przestał nieświadomie kierować Twoim życiem.
Kiedy koniecznie iść do lekarza?
Myśli o odebraniu sobie życia, poczucie, że nie ma sensu żyć, kilka dni bez snu z ogromną energią i ryzykownymi decyzjami, nagłe wydawanie dużych kwot, gonitwa myśli, widzenie albo słyszenie rzeczy, których inni nie widzą i nie słyszą, czy głęboki spadek nastroju, który nie mija, to sygnał, żeby natychmiast szukać pomocy psychiatry. Gdy pojawia się zagrożenie życia, to czas na numer alarmowy 112. Zmiana albo odstawienie leków to zawsze decyzja podejmowana razem z lekarzem. Praca z historią rodu może iść obok leczenia, nigdy zamiast niego.
Najczęstsze pytania
Czy totalna biologia może pomóc w leczeniu dwubiegunowości?
Nie jest alternatywą dla leczenia psychiatrycznego. Może być natomiast wartościowym uzupełnieniem pracy nad sobą. Zrozumienie głębokich korzeni swoich reakcji pomaga lepiej rozumieć siebie, a leczenie prowadzi lekarz.
Czy to znaczy, że moja mama jest winna mojej chorobie?
Nie. Mama przeżywała to, co przeżywała, często w sytuacji, w której nie miała dobrego wyjścia. Chodzi o zrozumienie historii, nie o ocenianie jej. Zrozumienie daje ulgę obu stronom, a obwinianie zatrzymuje w starym bólu.
Co, jeśli nie mogę zapytać mamy o ciążę?
Możesz zacząć od tego, co wiesz o swoim bieżącym życiu. Powtarzające się sytuacje, cykle nastroju i reakcje na stres często pokazują wzorzec, nawet bez pełnej wiedzy o przeszłości. Czasem pomoże rozmowa z innymi członkami rodziny albo praca w kursie Okres Projekt Cel.
Czy depresja może być dziedziczona po mamie?
Z perspektywy pracy z rodem wzorzec obniżonego nastroju może przechodzić z pokolenia na pokolenie, w konkretnej linii rodu. Jeśli mama przeżywała depresję w czasie ciąży albo po porodzie, warto przyjrzeć się, czy dziś nie przeżywasz podobnych uczuć w podobnych momentach życia. Diagnozę zawsze stawia lekarz.
Mam dziecko z objawami depresji. Z kim pracować?
Gdy temat dotyczy dziecka do 18 roku życia, w tym podejściu pracuje rodzic, nie dziecko. Dziecko pokazuje historię, którą mają zrozumieć rodzice. Równolegle dziecko potrzebuje opieki specjalisty, a przy niepokojących objawach od razu kontaktu z lekarzem.
Czy mogę odstawić leki, jeśli zrozumiem swoją historię?
Nie, decyzje o lekach zawsze zostają po stronie lekarza. Zrozumienie historii nie zastępuje leczenia. Może natomiast pomóc Ci lepiej współpracować z terapeutą i szybciej zauważać sytuacje, które uruchamiają stare programy.
Masz wpływ na to, co dalej z tym zrobisz
Dwa bieguny to informacja, nie wyrok. Mogą opowiadać historię sytuacji, w której Twoja mama nie miała dobrego wyjścia. Ty dziś możesz szukać trzeciego rozwiązania, krok po kroku, z leczeniem i wsparciem obok. Masz wpływ na to, ile spokoju wpuścisz do swojego życia.
Jeśli temat dotyczy Twojego dziecka, zajrzyj do wpisu o lęku i stanach depresyjnych u dzieci. Jeśli chcesz zrozumieć, co zapisało się w Tobie przed urodzeniem, zajrzyj do kursu Okres Projekt Cel. Możesz też dołączyć do naszej grupy na Facebooku, bezpiecznej przestrzeni dla osób, które chcą zrozumieć swoje emocje i historie rodowe. A jeśli chcesz sprawdzić, co mówi Twoje ciało, zapraszam Cię do quizu „Co mówi ciało”.
@ogarnijsieizacznijzyc Toatalna Biologia a Choroba afektywna Dwubiegunowa. #dwubiegunowosc #choroba #totalnabiologia #totalnabiologiaonline #psychobiologia #recallhealing #afektywnadwubiegunowa #chorobadwubiegunowa #chorobaafektywnadwubiegunowa
Ten artykuł nie zastępuje porady lekarskiej. Pracujemy na poziomie emocji, przekonań i historii rodowych. W przypadku problemów zdrowotnych skontaktuj się z lekarzem.
