Znasz to uczucie, kiedy łapiesz się na myśli: „serio… znowu?” Niby zmieniło się wszystko: okoliczności, miasto, praca, partner, styl życia, a jednak pewne powtarzające się sytuacje wracają jak bumerang. Rozpad związku w podobnym momencie. To samo napięcie wokół pieniędzy. Te same ograniczenia mieszkaniowe. Ten sam lęk przed „wyjściem przed szereg”.

Czasem wystarczy jedna scena na placu zabaw, żeby zobaczyć coś znacznie większego niż „zwykłe wychowanie”. Kiedy opiekun odwraca się i mówi: „Ja idę, a ty zostajesz. Cześć, pa”, uruchamia się cały układ alarmowy dziecka — i to nie jest przesada. W tej chwili w ciele pojawia się trauma, a dokładniej:

Życie „po swojemu” brzmi jak deklaracja, ale w praktyce szybko zderza się z realiami: rachunkami, kosztami leczenia, ceną jedzenia, wynajmem, dojazdami, czasem pracy. Dlatego w wielu historiach punkt startowy bywa bardzo podobny: niezależność finansowa rozumiana jako możliwość decydowania o sobie bez stałego lęku, że zabraknie środków na podstawowe potrzeby. Niezależność

Niedokańczanie rzeczy bywa widoczne w drobiazgach: rozpoczęty kurs leży na dysku, książka ma zagiętą stronę w połowie, nauka języka urywa się po kilku tygodniach. Z zewnątrz wygląda to jak słomiany zapał, ale od środka częściej przypomina powtarzalny schemat: start jest łatwy, a w połowie drogi pojawia się hamulec, spadek energii